Diapositiva do Regreso - Capítulo 1





Título: Diapositiva do Regreso

Categoría: Naruto

Personaxe Principal: Ino Yamanaka

Xénero: Drama, Romance

Clasificación: 18+

Capítulo 1: El Casamento e El Boicot

Métrica: 3500 Palabras


Versión en Inglés: https://www.fanfiction.net/s/12812374/1/Yestersill

Nota: Perdoade se hai algún erro, por favor.

-/-



Diapositiva do Regreso

 

Nunca conseguín me desfacer de miña lentitude. Nunca conseguín me desfacer de miñas reacciones lentas. Nunca conseguín me desfacer de miña inercia. Nunca conseguín me desfacer del baleiro en que se puña miña mente, ben cando debía estar pensando no próximo paso. Nunca conseguín me desfacer do habito de omitir palabras, mesmo cuanto xa a las tiña practicado tanto. De algunha forma, as palabras sempre corrían en alta velocidade para lonxe de min exactamente cando las más necesitaba.

 

Nunca conseguín me desfacer do facto de que o tempo non esperaba por miña vontade, nin por meu recoñecemento e muy antes de poder percibir, todos xa habían saído, creceran, por fin, eu tamén, por fin, todos lo facen, por fin, eventualmente, por fin.

E por fin, restou eu, soa, esperei, por fin, por un momento que nunca chegou, nin mesmo por fin.

 

Entón parei, e da mesma forma, miña mente parou e meu corpo parou e miña vida parou, o tempo tamén parou e meu mundo, para mellor o peor, conxelou en inercia eterna. Naquela hora cría estar presa, cría estar destinada a morrer dentro daquel espazo monocromático cheo de ferruxe así que eu tamén enferruxaría. Tal non aconteceu. Porque un segundo despois, mirei a ti.

 

Ti. Sim. Esto non é acerca de min. No hay nada a dicir acerca de min que ti xa non saibas. No hay razón para perder o valioso tempo que me resta describindo a min. Quero falar de ti, e unicamente ti, porque o único motivo de cal miñas engrenaxes aínda xiran es ti.

 

Muchos años atrás, houbo un casamento. E un boicot. Xa debes ter adiviñado en cal eu estaba envolvida...

 

Estes son mis recordos sobre El Casamento e El Boicot.

 

Reunímonos en miña casa, como sempre, o grupo de rapazas que sempre estaban a tramar. Sinceramente, na época eu estaba comezando a entender a razón de quedarme en tal grupo. Mas en minã mente aínda no tenia certeza.

"El anunciou en oficial. Acreditan?" Dixo a pelirosa en ton sorpreso.

"Eu sabía, sabía que había algo entre os dos." Dixo con calma a mas vella de nosoutras.

"Non vamos apenas sentar e asistir, né? Temos de facer algo!" Premeu la morena.

"Talvez non sea boa idea..." Comecei. Sakura virouse a min com expresión indignada. Pánico subíame a la cabeza. "Digo, parecían seguros, os dos, e felices..." As palabras ían desaparecendo. "Non debía esa ser a prioridade?" Murmurei.

Sakura chocou seu puño contra a mesa de madeira. "Vamos boicotear ese casamento, con certeza!" Dixo ela, con rabia.

Tenten sorriu contente. Temari sorriu pretensiosamente.

Eu traguei, tensa.

 

Formamos un plan que parecía perfecto e ao final, separámonos, en verdade, elas saíran e eu me quedei soa en miña casa.

Odiábalo. Podería falar muy acerca das rapazas, como eran loucas, malvadas, depravadas, mas sua compañía era a única cosa manténdome enteira, o único fío impedindo miña queda no abismo da depresión. La Guerra había terminado, non? Entón por que a sensación de desespero aínda estaba alá cando andaba pelas rúas de noite o de dia, por que simplemente considerar volver a practicar era tan doloroso? E la nova xeración? Nin conseguía imaxinar o que pensaban os nenos actualmente. Agora, que El Mundo está en paz, o parece así. Agora, que Las Bestas están dóciles, o así parece. E los ninjas tornaranse innecesarios, indesexables.

 

Entón por que continuar? Por que continuar a vivir? Pai, Nai, Hinata, Sai...

Tantas persoas morreran, incluíndo meus amigos e por más doloroso, meus parentes.

En un momento, as lágrimas caen de meus ollos, en miña mente, imaxes daqueles que agora están no ceo.

 

Mas agora hay paz, e o mundo se volve a parar. No hay necesidade de loitar, pois entón, tramamos. 'Como nenas de colexial... Vergoñoso.'

Cerrei meus dentes e mirei atraes da ventá a las rúas baleiras.

"Perdóame, Nai, mas non quero abrir a tenda hoxe."

 

-/-

 

O casamento ocorreu nunha mansión nas bordas da aldea, con todo, os invitados eran en sua maioría residentes da Folla, xa que los noivos non eran así tan influentes no mundo exterior, en realidade, tanto dentro canto fora da aldea habían aqueles que los odiaban.

Eu, infelizmente, estaba rodeada de tais persoas.

"Todas listas?" Preguntou Sakura, nos portais do castelo.

"Hm." Afirmou Temari.

"Mal podo esperar!" Dixo Tenten, animada.

Eu me puña ocupada admirando a decoración, varias bandas multi-coloridas estaban presas a las columnas e saltaban ao vento, marcas e pinturas dos clans cubrían as paredes e cercaban o castelo. La xente estaba chegando aínda, e, aproximándose, marabillaranse cos arranxos festivos.

Sakura virouse a min e tomou con forza meus ombros, fitando meus ollos. "É hora de brillar, Ino, ti es nosa axente más importante, preciso que ti actúes como tal!" Dixo ela, impaciente.

Forcei un sorriso e tentei parecer segura: "Sim, claro, estou lista."

"Óptimo. Entón vamos a eso." Proferiu ela, con seriedade.

Entramos no castelo e seguimos direccións diferentes, a modo de non parecermos sospeitosas. En cuestión de minutos, o lugar se había enchido de persoas e eu sentín una sensación asquerosa. Culpa. Esas persoas estaban só tentando ser felices, parecían alegres e despreocupadas con seus arredores, preguntábame a min can malvado unha persoa tiña de ser para decidir arruinalo todo eso.

 

"Gatita." Un susurro.

Inhalei e palpebrexei unha vez, traéndome de volta a la realidade. Mirei rapidamente en dirección a la voz e vin Temari ben a meu lado.

Nembargantes puidese dicir unha palabra, ela comezou: "Asusteiche? Mirabas tan triste e perdida, no que pensabas?"

Imaxinaba miña aparencia vulnerable no momento, entón mirei para outro lado e murmurei: "Nada."

Sua cabeza chegou más preto de meu oído e ela susurrou friamente: "Dubidándoche?"

Sentín miña espiña estremecerse e meus xeonllos balanzárense. Volvín a mirrala, furiosa.

Sorriu maliciosamente, de certo adorando mías reacciones. "Antes que te corras, dime, notastes as testas do persoal daquí?" Preguntou, calmamente.

'Testas?' Más que--' Así que sondei as testas de todos no salón, percibín a lo que Temari se refira. "Cinco, dez, catorce, non, trece. Solamente trece?" Dixen, espantada.

"Iso. Case todos presentes no salón desistiran de seren ninjas." Dixo solemnemente. "E este casamento é entre ninjas. Por iso que temos que estragalo!" Sua voz mostrábase chea de furia.

Suspirei. 'Quizais esteas correcta.' Pensei.

"Sim, dese xeito."

"Hm?"

"Teus ollos" mirábalos intensamente ''están brillando de novo, en lustroso verdexante." Temari expuxo seu sorriso pretensioso. "Vámonos, é hora." Ela virouse e marchou. A seguín de lonxe estudando o salón, mirei-a e deille o sinal. Nun único movemento lixeiro ela derramou o líquido do frasco a dentro do ponche e mexeu coa culler debaixo dun único par de ollos. Meus. Ela devolveu o frasco a seu bolso e calmamente marchou para lonxe co unha cunca en mans. Ela bebeu. Ou, era o que parecía para un observador, porque, de facto, a cunca estaba baleira desdo principio. Despois de terminada a farsa, ninguén había percibido nada, seguín adiante a próxima etapa del plan.

 

Pasando por las portas duplas, entrei no salón cerimonial onde un tapete escarlata levaba até un altar de santuario. Muchos de nosos amigos quedábanse no salón, conversando entre si, notei que, felizmente, a maioría deles tiñan suas bandanas. Sakura parecía estar se mesturando ben normalmente, falando con Kiba e Rock Lee.

Antes que puidese notar, Choji aproximouse de min.

"Oe, Ino." Dixo el, en ton amigable de sempre.

"Choji, que pasa?"

"Que nada, comín los mackerels, agora espero pola cerimonia de facto." Sorriu.

"Percibo, por certo, sabes onde quedase a noiva por horas? Digo, non debería estar aquí?" Preguntei, inocentemente.

"Uuh, oín dicir que está nun dilema." El cruzou los brazos.

"Verdade?" Cuestionei.

El asentiu. "Aparentemente ela non consigue decidirse acerca das cores de súas armazóns, o non usalas en todo. Hai algún tempo se queda así..."

"Armazóns? Ah, claro! Bo, se fose eu, escollería branco, para combinar con el vestido." Dixen. "Creo que deba ir dicila eso eu." Complementei.

"Boa idea, aprésela, eso se queda aburrido." Reclamou el. "Encanto eso, eu vou beber algo, todos aqueles mackerels me puxeran sedento."

El comezou a marchar para a entrada.

Sentín que estaba a esquecer algo. "Choji!" Chameillo. Fui a el cando parou e dixen de presa: "Non bebe do ponche."

El entortou sua cabeza para o lado. "Hm? Por que?" Preguntou, sen saber.

Tatexei: "A-É-Que ten gosto horrible, como agoado. Cá entre nós, creo que foron aforrados."

Aínda amosándose confuso, el pronunciou: "Okay, Ino, se dixeches."

"Certo, entón, se derme licenza, vou apresar a noiva. Muy breve o tedio terminará!" Marchei en dirección a escaleira.

"Así espero!" Dixo Choji.

 

Subín as escaleiras e vín Sakura ao topo. Parecía irritada.

"Sakura."

Inhalou. "Ino, como foi a primeira etapa?"

"Impecable. Temari derramou o laxante e ninguén notou. É só cuestión de tempo até que as cosas comecen a vibrar." Dixen, sen emoción.

"Perfecto." Exhalou. "Chamarei a todos para o salón cerimonial. Sabes o que facer." Ela pronunciou, con autoridade.

Mirándolla nos ollos, acenei coa cabeza.

Sakura se fue ao piso abaixo a fin de comezar a conmoción. Proseguín ao segundo piso e endurecín meus nervios. Diante de min había unha porta cerrada e se a planta estaba correcta, muchas outras. Agarrei o pomo con firmeza, meu puño tornouse branco. Puxei, abríndoa e mirei un cuarto baleiro. Pisei no tatami e crucei o cuarto, chegando a segunda porta, agarrei con forza seu pomo e lanceilla aberta. Baleira. Me apresei a próxima porta no fin do cuarto e abrila coa mesma intensidade. Un gruñido de susto.

"É hora. Están todos a esperar." Gritei, para elevar miña determinación.

"Carallo! Ese é o meu casamento! Eu que decido a hora!" Berrou a noiva.

"Hoxe non. Sakura dixo a toda xente que hai un importante anuncio a ser fecho e se ti non chegar lla en trinta segundos, ela dirá que o casamento fora cancelado."

"Que? Non pode facer eso! La puta!" Gritou, furiosa.

Cerrei meus ollos. "Vinte e cinco." Comecei.

"Han!?"

"Vinte e catro."

"Ka--Fódeche!" Ruxiu, pasando correndo.

 

Exhalei e me fun ao chan. Non sabía e non podía describir o que sentía. Só sei que non era bo. 'Fódeme.' Pensei.

 

"Ino?" Veu unha voz detrás de min.

Non respondín. Non movinme.

"Ino... Encontreillo... É tua vez." Silencio. Non respondín. Non movinme.

"Ino... Se non actuares agora, será todo para nada..."

"Eu sei!" Gritei.

Silencio.

"Estou indo." Levanteime devagar e vireime. "O que esperas? Vai chamar a Temari." Dixen groseiramente.

Tenten estreitou seu ollos, entón virou de costas dicindo: "Ta." E marchou até a escaleira.

Eu fun para a dereita, rumbo a outra escaleira que iba para cima. Para o terceiro piso do castelo. Onde el noivo agarda ser chamado.

Agacheime cando cheguei no topo. O piso era idéntico ao anterior, con varios cuartos interconectados por paredes de madeira e portas corredizas. Por ser un ninja muy hábil, el notaríame asi que abrise unha delas, porén el aínda non sabería meus motivos por estar aquí, entón el definitivamente non tiraría conclusións precipitadas nin me atacaría, nese caso, eu aínda tiña vantaxe.

 

Levanteime e tentei me acalmar. 'O plan era impecable. Miña técnica era impecable. O punto cego era factual. Ninguén consigue ver directamente detrás de si. Ninguén. Nin mesmo el poderoso Uchiha.'

 

-/-

 

Mentres estou nesa, contareiche o que Sakura facía abaixo.

Ela seleccionou para si a única parte que ninguén más conseguiría.

Ela era a única capaz de tal fazaña.

 

"...É por iso que... Ó, vexades, nosa ilustre anfitrioa finalmente decidiu aparecer! Por favor, aplausos a Karin Uzumaki!" Anunciou Sakura.

Naruto comezou a aplaudir animado, más parou bruscamente cando notou que más ninguén aplaudía.

"Cal é o significado disto, Sakura? Por que tes tanta gana por arruinar a felicidade das persoas!?" Berrou Karin, furiosa.

"Que rudo! Estou aquí por unha causa tremendamente nobre, non sabes!?" Dixo Sakura con convicción e virouse a audiencia. "Damas e Cabaleiros, eu vos aseguro que hai unha razón completamente válida de lo porque este casamento non pode acontecer!" Pronunciou.

Karin bateu com a man na testa. "De novo non... Penso que xa estamos todos cansados de aturar túas escenas vergoñosas, Sakura! Estamos apaixonados, vamos casarnos e fin de conversa!"

"Uai... mas eu tamén estou apaixonada!" Sakura movía seus brazos de forma dramática.

"Basta, el non quer nada contigo, Sakura!" Karin bateu o pé no chan.

"El?" Sakura amosou confusión xenuína en sua expresión. "Enganaches, Karin. Estou apaixonada de verdade e ese casamento non ocorrerá até que encares la verdade!"

"Más o que estás a dici--?"

Sakura axeonllouse diante de Karin e estendeu sua man até ela.

"Karin, por muchos años, escondín eso de ti, mas non más! No podo más seguir vivindo con ese peso en meu corazón! Estou apaixonada, e quen amo es ti, Karin! Cásache comigo, en vez!" Suplicou Sakura.

Karin se quedou espantada. "S-Sakura... ti... non podes estar seria...!"

"Dubidas de min?" Falou Sakura, firme. "Queres proba? Probarei a ti, mi amor, beixareilla e tocarei teu interior até que me creas, vou facelo diante de todas estas persoas se así desexares!"

Karin ruborizouse vigorosamente. "Que!? Non! Tal comportamento...! Debías ter vergoña, Haruno!"

Sakura salaiou forte. "Que tipo de muller sería eu se tivese vergoña de amosar miñas afeccionas a aquela que mais amo?" Sakura levantouse e abriu seus brazos. "Veña, mi amada, ven a meus brazos e dareiche o que Sasuke xamais poderá darche... Dareiche o meu corazón!" Ela rachou sua blusa e expuxo seu pecho nu para Karin.

Karin quedouse atónita.

Los invitados estaban en choque.

Sakura deleitábase en éxtase dentro de sua mente maníaca.

 

-/-

 

Movinme até a primeira porta e abrila calmamente. O cuarto estaba baleiro. Proseguín a próxima. Abrín con calma. Baleiro. Vireime a porta a dereita que levaba ao centro do piso e abrila. Sasuke Uchiha. Sentado no medio do cuarto, inmóbil, meditando. De costas para mín.

 

Conxelei, mas mantiven a calma. "Sasuke." Pronunciei. 'Bo. Miña voz está limpa e sen medo.' "A cerimonia vai comezar agora, pode seguir ao altar."

"Finalmente." Falou el, en monótono. Inclinou seu corpo para fronte e levantou sua perna dereita, pisando no tatami.

Movín meus brazos diante de min e sen ruído axuntei meus dedos, formando o sinal de man. Sua caluga chegou no centro dos meus ollos ao se levantar devagar.

Eu liberei meu chakra, accionando meu Kekkei Genkai.

 

Meu corpo conxelou. O corpo do meu albo conxelou. Sentinme voar polo ar e entrar no corpo de Sasuke, tomando espazo en sua mente. Oín un ruído cando meu corpo caeu ao tatami detrás de mín. Mirei miñas mans e non eran miñas. Eran de Sasuke. Mirei meus pés e non eran meus. Eran os de Sasuke. Vireime para tras e mirei meu corpo e era de feito meu. Descartado. Desalmado. Indefenso.

Aproximeime. Vireillo. Vín meu rostro sen expresión. En paz.

 

"Ino?" Veu unha voz doutro quarto.

"Estou aquí." Respondín. A voz de Sasuke saíu.

Temari e Tenten apareceran na porta diante min. Desconfiadas.

"Sou eu." Dixen.

Temari continuaba cautelosa.

"Guau, funcionou mesmo?" Preguntou Tenten, emocionada.

Traguei incomodada. "Sim, e agora é a última etapa." Toquei as pernas de meu corpo e apalpei miña coxa.

Temari sonorizou un ruído de preocupación mentres ollaba Sasuke tocando meu corpo mol.

"Atopei." Retirei un frasco cheo dunha mestura de azafrán que había preparado previamente. Removín o lacre e ulín. Pude sentir as palmas de Sasuke suando. Mirei as rapazas. "Tendes certeza de eso?" Preguntei.

Tenten ruborizouse.

"É agora ou nunca." Dixo Temari.

Tenten asentiu. "Sim, é o que quero, unha única e última vez. Foi o que decidimos." Falou con convicción.

"Só non culpade a min se algo saír mal." Resmunguei. Coloquei os beizos de Sasuke no frasco e tomei seu contido en sua garganta.

 

'O afrodisíaco faz ambas nosas mentes voaren, é por iso que estás impotente contra min, Sasuke. Quen imaxinaria que meu Kekkei Genkai seria até mais forte que o Sharingan?' Miña risada resoou dentro do abismo da mente do Sasuke.

 

Derrubei o frasco no chan mentres Temari e Tenten se aproximaban.

Sorrían maliciosamente. Caín de xeonllos.

Tenten veu pola esquerda e respirou preto de meu oído. Temari chegou pola dereita e estirou sua lingua até miña fazula. Lambeulla levemente para cima, deixando sua saliva en min, foi ao meu pescozo e comezou a cavar súas uñas no tecido do meu kimono. Tenten puxo seus beizos na miña mandíbula e trazou bicos até miña boca, la cal ela envolveu avidamente na dela e lambeu meus beizos, despois los mordeu de leve. Moveuse para baixo, ao meu pecho agora semi-nu mentres trazaba sua lingua descendendo meu pescozo. Temari lanzou a toga para fora de min, deixando meu torso nu e tomou meu rostro en súas mans, virándollo para miña dereita. Ela entón bicoume na boca, abríndolla e metendo sua lingua en dentro, sua cálida e húmida lingua tocou a miña e logo estábamos fregándollas xuntas, trocando saliva.

Ao mesmo tempo, Tenten chupaba miña mamila esquerda, enviando arrepíos por todo meu corpo.

Cerrei meus ollos e sentín una ola de pracer que nunca había sentido antes, entón percibín que era porque estaba erecto.

Temari sorriu ao bicarme e desabotoou sua blusa nun único movemento inmediato. Seu apertador mal cubría seu peito voluptuoso e ela descartoullo rapidamente e enterrou meu rostro entre seus seos nus.

Tenten notou a gran protuberancia en meus pantalóns e apertou con a man. Eu xemín por instinto.

Temari me empuxou. Tenten miroume con ollos baleiros.

Miñas cellas se ergueron e quedei me petrificado. Nós tres quedamonos parados por case dez segundos.

"Pfft...!" Temari entrou en gargallada.

"Hnrk..." Tenten fallou en conter sua risada.

Suor caeu de miña testa.

Tenten despiuse lixeiramente, Temari abriu sua saia, revelando súas medias e bragas negras. Ela descartou as bragas tan rápido canto as vin e saltou encima de min.

Deitado, estaba sen poder parar Tenten de tirar meus pantalóns e tomar meu pene duro en súas mans. Tamén non podía parar Temari de agarrar meus brazos e sentar na miña cara, fretando seu sexo contra meu nariz. Abrín miña boca para respirar e ela riu loucamente, poñendo miñas mans en seus seos.

Agonicei cando Tenten comezou a zugar meu pene subitamente, fregando sua lingua nel.

En meu desespero, accidentalmente lambín con mais forza a vulva de Temari, o que causoulla a xemer, gozando: "Iso! Iso!" Movíase contra min intensamente.

Tenten partiu sua boca de meu pene, deixando unha pista de saliva e pre-seme no aire. "Inxusto." Proferiu. "Quero sentir tamén."

'Ti non...'

Ela aproximou sua virilla da miña mas antes que puidesen tocarse, eu virei a cabeza en dirección a coxa de Temari e dixen apresuradamente: "Espera!"

Tenten parou. Temari miroume sospeitosamente.

Dubitativamente, falei: "Troquemos. Temari primeiro." 'Como eu, Tenten aínda é virxe. Non podo tomarlle dese xeito. Non podo deixarlla perder la virxindade para Sasuke, e el nin está consciente!'

Tenten estreitou os ollos. Temari sorriu.

"Ah, me queres, han? Sabía que non podías resistirme." Dixo Temari, leda. Ela levantouse e trocou de lugar con Tenten.

"É mellor faceres con gana!" Urxiu Tenten, sentando en miña cara. Estaba virada para Temari.

Temari tomou meu pene en sua man e fregou o topo en sua vulva mollada. De xeonllos, descendeu seu cadril e meteulle dentro de si.

Retorcinme en pracer. Eu estaba fondo nela. Ela moveuse para cima e para baixo, facendo meu carallo chocarse ás paredes húmidas de sua vaxina.

Temari xemeu alto.

 

 

Karin gritou aterrorizada.

 

-/-

 

"Este é o peor dia da miña vida. Era para ser o mellor, mas vostedes arruinástesllo! Arruinástesllo! Malditas sexades. Sakura, Ino, Temari, Tenten, queimade no inferno, desexo a vós que vosos órganos estoupen, desexo que sexades empaladas con unha lanza de tres metros entrando por vosos anos e saíndo por vosos ollos, desexo que vosos fillos mutílenvos mentres durmirdes e coman vosas vísceras, súas putas, putas de merda, putas feitas de merda!" Karin excretaba bágoas, moco e saliva sobre súas mans mentres tremía no chan, chorando amargamente e laiando en dor.

 

Sasuke sentaba inmóbil no chan doutro lado do quarto, encurvado, con unha expresión triste en seu rostro. Una leve bata cubría seu corpo enteiro. Sakura estaba de pé no corredor, parada, mirando de lonxe. Seu ollar era baleiro.

Tenten e Temari habían desaparecido, fuxiran así que Karin testemuñou a escena.

Eu estaba no medio do cuarto, sentei e despois volvín a deitar, mirando o teito. Estaba todo a xirar. Eu estaba exhausta. Sentíame baleira e estraña. Como se todo fora un soño, como se aínda estaba nun soño e a calquera momento acordaría.

 

En vez, fui erguida del chan por Sakura. Ela cargoume e agarreime contra ela instintivamente. Ela levoume para fora do cuarto, descendo a escaleira e saíndo da mansión sen falar unha única palabra. Sentoume num banco e puxo miña cabeza en seu colo. Mentres incorporábame en sono, oín sua voz, calma e clara, falou: "Non volverá acontecer."